Merak etmeyin konu futbol ama bizden değil. Çünkü futbol ve siyaset konusunda, bulunduğunuz ortama göre değişse de tartışma çıkma olasılığı çok yüksek.

İşte bu nedenle erkekler, çok iyi anlaştıkları bol argo kelimeli fıkra ya da muhabbetleri tercih ediyor.

Neyse uzatmayayım. Konu bizden olmasa da kiminin kafa dağıtmak, kiminin futbol aşkıyla izlediği Dünya Kupası’ndan. Futbolda bazen öyle hikâyeler çıkıyor ki, skor tabelası ikinci planda kalıyor.

Geçen gün İspanya ile Yeşil Burun Adaları’nın maçına denk geldim. Normal şartlarda sonucu tahmin etmek zor değil. Bir tarafta dünya şampiyonları, milyon euroluk yıldızlar… Diğer tarafta Atlas Okyanusu’nun ortasında, nüfusu yarım milyonu bile bulmayan küçük bir ada ülkesi.

Ama futbolun güzelliği de burada başlıyor. Yeşil Burun Adaları’nın kalesinde 40 yaşındaki Josimar vardı. Lakabı “Vozinha”. Portekizcede “Büyükanne” anlamına geliyor. Çocukken her sıkıntısında büyükannesine koştuğu için bu adı takmışlar.

Hayatı boyunca Moldova’da, Kıbrıs’ta, Slovakya’da, kimsenin pek tanımadığı kulüplerde oynamış. Bugün bile Portekiz ikinci liginde forma giyiyor. Çoğu futbolcu emeklilik planı yaparken o hâlâ kaleye geçip top kurtarıyor.

İspanyollar vurdu, o çıkardı. Bir daha vurdular, yine çıkardı. Bir daha…

Sonunda dünya devlerinden biri karşısında ülkesine tarihi bir sonuç kazandırdı.

Aslında bu sadece bir futbol hikâyesi değil. Bu, “Artık senden bir şey olmaz” denilen insanların hikâyesi.

Bu, yaşı ilerledi diye kenara çekilmesi beklenenlerin hikâyesi. Bu, küçük görülenlerin büyük iş başarabileceğinin hikâyesi. Maçı izledikten sonra merak edip Yeşil Burun Adaları’nı araştırdım.

Türkiye’ye yaklaşık 5.700 kilometre uzaklıktaki bu ada ülkesinin resmî dili Portekizce. Halkın çoğu Katolik Hristiyan. Üstelik Türk vatandaşlarından vize de istiyorlar.

İşin en ilginç tarafı ise para birimleri. Bir Türk Lirası yaklaşık iki Yeşil Burun Adaları Eskudosu ediyor.

Yani uzun zamandır alışık olmadığımız bir durum var; bizim paramız onlarınkinden daha değerli.

Demek ki bazen mesele para değilmiş. Çünkü o gece sahada en değerli şey ne euroydu ne de eskudo…

En değerli şey, 40 yaşındaki bir kalecinin yirmi yıl boyunca vazgeçmemesiydi.

Bazen beyaz saçlar insanı yanıltabiliyor. Efsanelerin yaşı olmuyor. Sadece hayalleri oluyor.