Cumartesi sabahı çok erken saatlerde kalktık. Aklımızda ne enflasyon vardı ne de başka bir şey. O başka şey dediğim zaten zurnanın zırt dediği yer. Zurna sesi dâhil bütün dertleri ses geçirmeyen bir odaya koyup, yine ses geçirmeyen kapısını kapattık ve ekran başına geçtik.

İlk maçta Avustralya’ya 2-0 yenilmiştik. Bu kez rakip Güney Amerika temsilcisi Paraguay’dı. Maç daha yeni başlamıştı ki 2. dakikada yediğimiz golle geriye düştük.

Aslında maçın geri kalan bölümünde umutlanmamızı sağlayan gelişmeler de oldu. Paraguay ilk yarının uzatma dakikalarında kırmızı kart görünce yaklaşık bir devreyi 10 kişi oynamak zorunda kaldı. Bizim Çocuklar zaman zaman etkili ataklar geliştirdi. Hakan Çalhanoğlu’nun kullandığı serbest vuruşta gelen kafa şutu direkten döndü. Arda Güler, Kenan Yıldız ve diğer oyuncularımız da fırsatlar yakaladı ama topu bir türlü ağlarla buluşturamadık.

Rakip 10 kişi kalmasına rağmen beraberlik golünü bile bulamayınca sahadan 1-0 mağlup ayrıldık. Böylece Avustralya’nın ardından Paraguay’a da yenilerek iki maç sonunda puansız kaldık ve Dünya Kupası’na erkenden veda ettik.

Maç sonu milli gururumuz Arda Güler’in dudaklarından dökülen “Allah’ım neden?” cümlesi hepimizi çok ama çok duygulandırdı.

Yaşlı, genç, çocuk ağlayanlarımız oldu. Kısacası ilk maçta dev ekranlar kuruldu, sandalyeler kapılıp meydanlara koşuldu ama Bizim Çocuklar, 24 yıl aradan sonra gittiği Dünya Kupası’nda iki maç oynayıp iki maçta da yenilerek elenmiş oldu.

Fakat milli takım gruptaki son maçını 26 Haziran’da Los Angeles’ta lider ABD ile oynayacak. ABD ile oynanacak son grup karşılaşması formalite maçı olacak. Formalite maçı bile olsa Türk Milli Futbol Takımı’nın Amerika Birleşik Devletleri Milli Takımı’nı yeneceğini düşünüyorum.

Peki şimdi ne olacak? Dünya Kupası devam ediyor. Başka ülkelerin takımlarını izleyip mutlu olmaya çalışacağız. Kim bilir, Yeşil Burun Adaları Milli Takımı’nın 40 yaşındaki kalecisi Vozinha gibi başka mucizelere de şahit oluruz.

Ne kadar bireysel mucizeler yaşanırsa yaşansın, futbol bir takım oyunu. O takımın gerçekten takım olabilmesi için futbolcusundan malzemecisine kadar herkesin kafasının rahat olması gerekiyor.

Futbolcu sahaya çıkıyor ama aklının bir köşesinde dayısının emekli maaşından yüksek olan kira derdi, malzemecinin yeğeninin işsizliği, komşusunun ödemekte zorlandığı kredi taksiti varsa o takımın kondisyonunda değil, moralinde eksik vardır. İnsanlar geleceğe güvenle bakamıyorsa bunun etkisi bir şekilde sahaya yansır.

Dünya Kupası bittiğinde büyük bir sürpriz olmazsa kupayı kazanan takımın ülkesine bakmak lazım. Ben o ülkede mutlu insanların daha fazla olduğunu, insanların gelecek kaygılarının olmadığını göreceğimizi düşünüyorum.

Çünkü spor sahadaki on bir kişiyle oynansa da başarı sadece sahada kazanılmıyor. Ülkenin huzuru, ekonomisi, eğitim sistemi, insanların yarına bakışı da o başarının görünmeyen parçaları oluyor.

Dünya Kupası, 26 Temmuz Pazar günü oynanacak final maçıyla sona erecek. Şampiyon olan takımın ülkesinde adeta bayram yaşanacak.

Biz ise yine gerçeklerle baş başa kalacağız.