Fotoğrafa bakınca insanın aklına ilk gelen şey müzik oluyor.

Solda bir grup kadın… Ellerinde darbuka, yüzlerinde gülümseme… Birçoğu mitinglere katılıyor ya da mitingleri dört gözle takip ediyor… Sonra “düm tek tek” diye hayatın ritmini tutuyorlar.

Sorsan, birçoğu “darbukatör değilim, perküsyoncuyum” diyecek.

Anlayacağınız, Darbukatör Baryam yine yalnız kalacak.

Sağda ise başka bir ritim var… Sessiz, ağır, insanın içine işleyen bir ritim…

Dikkat ettiniz mi bilmem ama darbukanın da bir dili var. “Düm” var, “tek” var… Kalın sesler, ince sesler… Yani hayat gibi… Bazen tok bir “düm” vurur, bazen ince bir “tek”…

Soldaki hanımların ritmi belli… Düm tek tek… Neşeli, düzenli, keyifli…

Çünkü karınları tok, akılları rahat. Ritmi kaçırma korkuları yok. Sağdaki hanımların ritmi ise bambaşka… Onlar da aslında bir ritim tutuyor…

Poşet aç, domates seç, en sağlamını koy… Düm yok belki ama hayatın tok sesi orada… Tek yok belki ama ince sızı orada…

Bir tarafta hobi… Diğer tarafta mecburiyet…

Bir tarafta “bugün hangi ritmi çalsak, akşama hangi filmi izlesek?” sorusu…

Diğer tarafta “bugün eve ne götürsek?” telaşı…

Şimdi kimse yanlış anlamasın… Darbuka çalan hanımlar doğal olarak hayatın güzel tarafını yaşıyor, yaşasınlar…

Ama mesele şu: Aynı şehirde, aynı ülkede iki ayrı hayatın bu kadar yan yana durması…

İşte insanın içini sıkan yer burası. Birinin elinde darbuka, diğerinin elinde poşet…

Biri ritim tutuyor, diğeri geçim tutturmaya çalışıyor… İşin en acı tarafı ne biliyor musunuz? O sağdaki kadınların da çocukları var…

Okula giden, beslenme çantası bekleyen çocuklar… Solda “düm tek” ile ritim öğrenenler, sağda “bugün çantaya ne koyacağız” diye hesap yapanlar…

Belki de mesele tam olarak bu…  Düm var… Ama tek yok.

Çünkü biri çok yüksek, diğeri neredeyse duyulmuyor.

Yazımı iki farklı cümleyle tamamlamak istiyorum:

1-“Aynı ortamda ritim bu kadar farklı atıyorsa, sorun darbukada değil… hayatın kendisinde.”

2-“Bu zamanda uçan kuşun kanadını kırmamak gerekiyor.” Yani kimseyi gücendirme… Sonra “Ararım Seni Her Yerde” şarkısına yine darbukayla eşlik edersin.

O da şöyle olur: 2/4’lük veya 4/4’lük ritim kalıpları ile çalınır. Temel “düm” (merkez) ve “tek” (kenar) vuruşlarının hızlı kombinasyonları, şarkının coşkusunu artıracak şekilde parmak vuruşlarıyla (rulo) süslenir.

Örnek; Ararım ararım, ararım seni her yerde… Düm tek düm tek rapırrrrr rapııııır rapırrrr düm tek.

Nasıl olur ya? Oluyor işte.