Şu fotoğrafını gördüğünüz aparat bu yaz milyonların hayatını kolaylaştıracak.

Bu küçük aparat, çok sevdiğiniz ama belinizi sıktığı için geçen yaz giyemediğiniz pantolonunuzu iki beden büyütebilir.

Sonra ne olur? Mutlu olursunuz. Bu kadar sıkıntı, bu kadar tuhaf olaylar arasında biraz mutlu olursunuz.

Yazın başı 1 Haziran’da paylaştığım, “Yazın ilk günü kutlu olsun, bu yaz en güzel yaz olsun” cümlesini okuyanlar da mutlu olmuştu.

İşte böyle… Bazen bir yazı, bir aparat, bir şarkı ya da şiir mutlu eder insanı.

Böyle anların hiç bitmemesini isteriz. Sonra uzun yıllardır Tekirdağ Milletvekilliği yaptığı için adeta kadrolu diyeceğimiz Milletvekilinin konuşmasını duyar o mutluluk yerini anında hüzne bırakır.

“Dinleme, duyma, takma” diyeceksiniz. Ama bizim şartlarımızda kaç yaşında olursak olalım duymamak, takmamak ve sonunda etkilenmemek mümkün değil.

Şöyle izah edeyim; çok sık yaşanan mutluluk ve hemen sonrasında gelen hüzün, çöl ortamındaki gece-gündüz sıcaklık farkı gibidir. Gündüz çok sıcak, gece çok soğuk olunca taşlar bile dayanamayıp parçalanır ve çöl kumu meydana gelir.

Mutlulukla hüznün bu kadar sık yer değiştirdiği toplumlarda insan psikolojisinin etkilenmemesi mümkün değildir.

İşte bu nedenle antidepresan ilaç tüketiminde patlama yaşanıyor. İşte bu nedenle tüm uyarılara rağmen bayram tatilindeki trafik kazalarında insanlar hayatını kaybediyor.

Kırklareli’ne bayram ziyaretine giden genç kadın yazarlarımızdan biri, yeğeni tarafından öldürüldü. Daha detaya inersek o kazalarda hayatını kaybeden bebekler, çocuklar bile var.

Diyeceksiniz ki dünyanın her yerinde kazalar oluyor, insanlar ölüyor. Doğru… Ama o kazaların nedenlerini bir araştırın bakalım, bizdekilere benziyor mu?

Her konuda olduğu gibi kaza nedenlerimiz bile farklı. Daha doğrusu ne kazalar benziyor nede siyaset anlayışımız.

Bizim insanımızın malum nedenlerden kafası rahat değil. Bakın, bu yazıda bile önce mutluluk, sonra hüzün var. Yazıyı herkesi mutlu edecek bir konuyla kapatmak istiyorum ama inanın konu bulamıyorum.

Daha önce olduğu gibi yine arşivimdeki “Güzel söz, güzel cümle” dosyama müracaat ettim.

Bakın ne buldum: “Acı hissediyorsan canlısındır ama başkalarının acısını hissediyorsan insansın.”  

(Leo Tolstoy)